Ρεπερτόριο χτισμένο γύρω από ένα σύστημα

Τι είναι ένα σύστημα

Άνοιγμα συστήματος είναι εκείνο στο οποίο παίζετε περίπου την ίδια διάταξη ανεξάρτητα από το τι κάνει ο αντίπαλός σας. Το London, το Colle, το King’s Indian Attack, το Hippopotamus. Τα κομμάτια πάνε στα ίδια τετράγωνα, η δομή των πιονιών μοιάζει ίδια, και οι επιλογές του αντιπάλου αλλάζουν λιγότερα από όσα θα άλλαζαν κανονικά.

Αυτός είναι ο ορισμός, και όλα όσα προκύπτουν από αυτόν, καλά και κακά, βγαίνουν από μία ιδιότητα: το δέντρο δεν διακλαδώνεται.

Το κέρδος είναι πραγματικό

Ένα θεωρητικό άνοιγμα διακλαδώνεται σε κάθε επιλογή του αντιπάλου, και οι θέσεις πολλαπλασιάζονται. Ένα σύστημα απορροφά αυτές τις επιλογές μέσα στην ίδια δομή, οπότε ο αριθμός των θέσεων μένει επίπεδος.

Οι πρακτικές συνέπειες είναι μεγάλες. Λιγότερα να μάθετε, πολύ λιγότερα να συντηρήσετε, και οι θέσεις επαναλαμβάνονται αρκετά συχνά ώστε να τις καταλαβαίνετε σωστά αντί να τις θυμάστε μισές. Για όποιον ο πραγματικός περιορισμός είναι ο χρόνος επανάληψης, δηλαδή για τους περισσότερους, αυτός είναι ο μεγαλύτερος διαθέσιμος μοχλός. Κάνουμε τον υπολογισμό στο πόσο μεγάλο πρέπει να είναι ένα ρεπερτόριο.

Υπάρχει και δεύτερο κέρδος που παίρνει λιγότερη προσοχή: δεν μπορούν να προετοιμαστούν πολύ αποτελεσματικά εναντίον σας. Ένας αντίπαλος που μελετά τις παρτίδες σας μαθαίνει τη διάταξή σας, αλλά δεν υπάρχει κρίσιμη γραμμή να αποστηθίσει, γιατί ποτέ δεν στηριχτήκατε σε κάποια.

Και το κόστος είναι πραγματικό

Παραχωρείτε το πλεονέκτημα του ανοίγματος. Τα συστήματα στοχεύουν σε παίξιμη θέση και όχι σε υπεροχή. Απέναντι σε ακριβές παίξιμο είστε ισόπαλοι, και η ισοπαλία από τα λευκά είναι μικρή απογοήτευση.

Οι θέσεις επαναλαμβάνονται, μαζί και οι κακές. Αν δεν σας αρέσει η δομή που παράγει ένα σύστημα, θα βρίσκεστε μέσα της σε κάθε παρτίδα χωρίς έξοδο κινδύνου.

Η κατανόηση αντικαθιστά τη θεωρία, και δεν είναι δωρεάν. Ο κόσμος διαλέγει ένα σύστημα για να αποφύγει τη μελέτη και μετά ανακαλύπτει ότι τα μεσαία παιχνίδια απαιτούν πραγματική γνώση σχεδίων, σπασιμάτων πιονιών και τοποθέτησης κομματιών. Η δουλειά μετακινήθηκε, δεν εξαφανίστηκε.

Το ζήτημα του ταβανιού

Ο συνηθισμένος ισχυρισμός είναι ότι τα συστήματα σταματούν να δουλεύουν καθώς βελτιώνεστε. Τα δεδομένα δεν το στηρίζουν αυτό με την απλή μορφή με την οποία συνήθως διατυπώνεται.

Το μερίδιο του London System στις παρτίδες ανεβαίνει αργά σε όλη τη διαδρομή των επιπέδων βαθμολογίας. Αυτό που αλλάζει δεν είναι αν δουλεύει αλλά γιατί. Στο 1000 κερδίζει επειδή ο αντίπαλος δεν έχει σχέδιο εναντίον του. Στο 2000 ο αντίπαλος έχει σχέδιο και γίνεται ένα συνηθισμένο άνοιγμα που χρειάζεται λιγότερη θεωρία από τις εναλλακτικές.

Αυτό παραμένει καλός λόγος για να το παίζετε. Αν όμως διαλέξατε ένα σύστημα επειδή κέρδιζε παρτίδες μόνο του, περιμένετε ότι αυτό θα σβήσει. Το περνάμε στο τα ανοίγματα που σταματούν να δουλεύουν καθώς βελτιώνεστε.

Ποιος πρέπει να παίξει ένα

Ναι αν ο χρόνος μελέτης σας είναι πραγματικά περιορισμένος, αν επιστρέφετε στο σκάκι μετά από χρόνια, ή αν προτιμάτε να ρίξετε την προσπάθειά σας στα μεσαία παιχνίδια και τα φινάλε.

Ναι, προσωρινά, αν ξαναχτίζετε ένα ρεπερτόριο και χρειάζεστε κάτι αξιόπιστο όσο δουλεύετε τα υπόλοιπα.

Μάλλον όχι αν σας αρέσουν οι αιχμηρές θέσεις, αν έχετε χρόνο να συντηρείτε θεωρία, ή αν έχετε ήδη προσέξει ότι δεν σας αρέσει η δομή.

Μια ενδιάμεση λύση που αξίζει

Δεν χρειάζεται να διαλέξετε το ένα ή το άλλο για ολόκληρο το ρεπερτόριό σας.

Μια συνηθισμένη και λογική διάταξη είναι ένα σύστημα με τα λευκά, όπου θέλετε αξιοπιστία και όγκο, και μια θεωρητική άμυνα με τα μαύρα απέναντι στην πιο συνηθισμένη κίνηση των αντιπάλων σας, όπου το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο. Έτσι ο συνολικός αριθμός θέσεων μένει διαχειρίσιμος και εσείς έχετε μία γραμμή με πραγματικά δόντια.

Αν θέλετε να δείτε τι κοστίζει καθεμία από τις δύο επιλογές πριν δεσμευτείτε, ο αριθμός των θέσεων είναι ορατός στο Chess Prep Pro καθώς χτίζετε, που κάνει την ανταλλαγή συγκεκριμένη αντί για θεωρητική.