Kiedy przycinać repertuar debiutowy

Repertuary tylko rosną

Nikt nie siada, żeby powiększyć swój repertuar. I tak się to dzieje. Przegrywasz z wariantem bocznym i go dodajesz. Czytasz o wariancie i dodajesz i jego. Importujesz kurs i dodajesz czterysta pozycji jednym dotknięciem.

Nic w tym procesie niczego nie usuwa, więc suma idzie tylko w jedną stronę. W końcu powtarzanie staje się obowiązkiem, potem zaległością, potem czymś, co przestałeś robić w marcu.

Przycinanie to konserwacja, której nikt nie planuje. Oto jak ją zrobić, nie tnąc nie tego, co trzeba.

Zasada

Tnij według tego, jak prawdopodobne jest, że to spotkasz, a nie według tego, jak dobry jest ruch.

Ta różnica liczy się bardziej, niż brzmi. Większość przycina według jakości: szuka wariantów obiektywnie wątpliwych i je usuwa. Ale wątpliwy wariant, który twoi przeciwnicy grają co tydzień, warto zachować, a całkowicie poprawny, który zdarza się raz na dwa lata, nie.

Prawdopodobieństwo dojścia do gałęzi to iloczyn każdego wyboru przeciwnika po drodze, a ono spada szybciej, niż podpowiada intuicja. Ten rachunek rozkładamy w tekście jak głęboko studiować debiut. W skrócie: trzy wyglądające na prawdopodobne wybory przeciwnika mogą sprawić, że przygotowujesz coś, co spotykasz w jednej partii na pięćdziesiąt.

Gdzie postawić granicę

Nie ma poprawnego progu, ale jest przydatny sposób na znalezienie swojego.

Weź łączną liczbę pozycji, które naprawdę utrzymasz, a bierze się ona z rachunku rozmiaru. Uszereguj gałęzie według prawdopodobieństwa. Postaw granicę tam, gdzie suma bieżąca dobije do twojej liczby. Wszystko poniżej jest kandydatem.

Daje to inną odpowiedź dla gracza z dwiema godzinami tygodniowo niż dla tego z piętnastoma minutami, i tak być powinno. Próg jest właściwością twojego kalendarza, a nie szachów.

Trzy błędy warte uniknięcia

Cięcie szerokości przed głębokością. Usunięcie ogona wariantu kosztuje cię pozycję, do której rzadko dochodzisz. Usunięcie całej odpowiedzi na 1. d4 kosztuje cię partię w przyszły wtorek. Zawsze bierz najpierw głębokość.

Cięcie wariantu, z którym właśnie przegrałeś. Jest najbardziej zapamiętany i dlatego wydaje się najpilniejszy. Ale przegrałeś z nim raz, a raz to nie dowód częstości. Sprawdź liczbę, zanim go zachowasz.

Cięcie w złym tygodniu. Zaległość sprawia, że wszystko wydaje się nadmiarem, a przycinanie pod tą presją usuwa rzeczy, których ci zabraknie. Najpierw wyczyść kolejkę, potem decyduj na chłodno.

Czym rzadkość nie jest

Rzadkość to nie nieszkodliwość, i to jest uczciwa granica całej metody.

Ruch, który pojawia się w ułamku procenta partii, wciąż może być tym, który cię pokona, a żadna liczba prawdopodobieństwa nie wie, na których z nich osobiście ci zależy. Zwłaszcza pułapki są rzadkie z założenia. Ktoś, kto jedną przygotował, nie gra przeciętnej partii.

Potraktuj więc ranking prawdopodobieństwa jako pierwsze przejście, a nie wyrok. Mówi ci, gdzie patrzeć. Decydujesz nadal ty.

To, czego nie powinieneś ciąć

Zachowaj płytkie gałęzie blisko korzenia, zawsze, nawet te wyglądające na banalne.

Odpowiedź w trzecim ruchu, która zdarza się w ośmiu procentach partii, jest warta dziesięciu głębokich pozycji w twoim ulubionym wariancie. Pojawia się bez przerwy, tanio ją zapamiętać, a danie się na niej złapać to najłatwiejszy do uniknięcia sposób przegrania partii.

Większość repertuarów jest zbudowana odwrotnie: głęboko w jednym ulubionym wariancie, cienko na górze. Przycinanie to moment, żeby to naprawić, i zwykle oznacza, że drzewo robi się niższe, a nie węższe.

Jak to robić w praktyce

Raz na sezon wystarczy. Posortuj według prawdopodobieństwa, utnij ogon, a uwolniony czas na powtórki włóż w gałęzie, które przetrwały, a nie w nowe.

Jeśli wolisz nie szeregować setek gałęzi ręcznie, Chess Prep Pro przeszukuje repertuar względem bazy partii, wylicza, jak prawdopodobny naprawdę jest każdy zapisany ruch przeciwnika, i mówi ci, jaki udział repertuaru usunęłoby dane cięcie, zanim cokolwiek zostanie skasowane.